17 dec LIEFDESVERDRIET EN HOE JE OMGAAT MET PIJN | DEEL 6: LIEFDESVERDRIET EN JE KINDERTIJD

Liefdesverdriet en hoe je omgaat met pijn

Dit is een serie blogs waarin ik wat dieper in ga op de pijn van liefdesverdriet. Met een algemene bespiegeling over pijn, een onderzoek naar de kiem van jouw pijn en de manieren waarop de pijn je steunt en in de weg kan zitten. Als je meer wilt weten over het verwerken van liefdesverdriet, dan kun je bijvoorbeeld mijn boek ‘liefdesverdriet’ lezen.

Deel 6: Liefdesverdriet en je kindertijd

We zijn bij het einde van deze korte serie over de pijn van liefdesverdriet. Laten we eerst eens samenvatten: pijn heeft een belangrijke aanwijs- en indicatiefunctie en net als bij lichamelijke pijn kun je er niet omheen. Je pijn heeft aandacht nodig; om te groeien, en om ervoor te zorgen dat je geen chronische klachten krijgt. De pijn die je nu voelt, heeft een oude kiem. Als jong kind leerde je, in -zoals het voor een jong kind voelt- ‘leven en dood situaties’, wat verlaten worden voor je betekent. Je ontwikkelde jouw unieke manieren om dat zo min mogelijk te hoeven voelen. We zagen ook dat, om rouwen als een gezond en noodzakelijk onderdeel van in je leven op te nemen, de gasten van rouw in beweging moeten blijven.

Anders dan bij veel andere vormen van verlaten zijn, is liefdesverdriet een totale verandering van je wereld. Het verlies maakt alles nieuw, anders, kaal, leeg. Je bent iets verloren dat onderdeel was van elke stap die je zette, elke winter en elke zomer. Dit waren je avondjes gezellig, je succes op het werk, het sportweekeinde. Je wereld verandert zo kolossaal dat het gevoel heel dicht bij die diepe paniek van het verliezen van ouders komt. Alleen. Aan je lot overgelaten. Op leven en dood.

Om de pijn van nu te onderzoeken, moet je weten wat jouw maniertjes en strategieën van toen waren. Wat heb je geleerd om te doen als de connectie met je ouders, korter of langer, in gevaar was of zelfs verbroken werd? Was jij een kind dat, om gezien te worden door je ouders, bijvoorbeeld heel prestatiegericht werd en vooral dingen ging ‘doen’ om niet te ‘voelen’ dat de liefde voorwaardelijk was? Of trok je je juist terug en was je het kind waar je ouders ‘geen kind aan hadden?’ Ging je pleasen? Heb je geleerd op je hoede te zijn en steeds maar na te denken wat er in die ander omgaat om zodoende je eigen gedrag af te stemmen? Zoveel mensen, zoveel overlevingsstrategieën. Welke strategie heb jij ontwikkeld? Helemaal speciaal door jou en voor jou? Om je te helpen zoveel mogelijk momenten van connectie te hebben met de mensen waar je tegenop keek, waarvan jij afhankelijk was?

Als je vastloopt in je rouwproces, dan is de kans erg groot dat je bent blijven hangen in zo’n oud overlevingspatroon. Misschien ga je maar door-door-door met werken en afleiding zoeken zodat je niets voelt, zoals je geleerd hebt. Of misschien trek je je emotioneel terug en stik je zowat in je verdriet en vind je dat je je niet moet aanstellen. Ben je misschien aan het denken wat je ex nu denkt en hoe het kwam en wat je toen zei en wat je niet had moeten zeggen enzovoorts? 

Dit rouwproces is een kans. Een kans om als volwassene je eigen ‘connectiemechanismen’ onder een liefdevolle loep te nemen en te leren over jezelf, in de context van jouw specifieke achtergrond. Je heelt daarmee meer dan je huidige gebroken hart. Wees mild en nieuwsgierig. Neem tijd en overhaast niet. Ontdek welke mechanismen jij hebt moeten ontwikkelen toen je nog klein was. Je bent volwassen nu, het gaat niet meer over leven of dood. Je overzicht is groter en de noodzaak om het anders te gaan doen dan je deed is voelbaar. Je wilt door, maar je wilt oude patronen niet herhalen. Dit rouwproces is een kans om te ontdekken wie jij ónder al die mechanismen bent. Een ontdekkingsreis met een nieuwe blik op de toekomst.

Help jezelf en praat er over

Zoveel mensen, zoveel rouwprocessen. Elk proces is anders omdat elk mens anders is. Ik hoop dat ik met deze blogs wat inzicht kan geven in de onderliggende mechanismen die te maken hebben met de manier waarop wij mensen met verlies omgaan. Mijn boek is een praktische handleiding waarmee je, na een scheiding, door de verschillende emoties kunt navigeren op weg naar uiteindelijke aanvaarding. Praat er ook over met mensen om je heen, deel je inzichten en emoties. Hoe je navigeert en hoe lang dat duurt, is persoonlijk en hangt samen met wie jij bent. Ik wil ook graag benadrukken dat de mensen om je heen, dit blog en mijn boek goede manieren zijn om je daarin bij te staan, maar dat als je vastloopt je het beste terecht kunt bij een in liefdesverdriet gespecialiseerde psycholoog waar je je goed bij voelt.

Sterkte, Petra